ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ.

ΑΙΤΗΣΕΙΣ - ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

WEB - TV

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

LOGO ΟΠΠΕ

AFCA

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΙΧΝΕΥΣΗΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΤΑΛΕΝΤΩΝ

...επένδυση στο χρόνο

του κ. Ελευθέριου Καλογήρου

Η εξέλιξη του Ελληνικού ποδοσφαίρου στα  χρόνια της οικονομικής κρίσης προβάλει  ακόμη πιο επιτακτικά την ανάγκη οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι  να παράγουν πλέον ποδοσφαιριστές  υψηλής απόδοσης μέσα από ένα μακροχρόνιο πλάνο ανάπτυξης.
Πολύ συχνά ακούμε και στο ερασιτεχνικό αλλά και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο να χαρακτηρίζονται νεαροί ποδοσφαιριστές 16 έως και 20 ακόμη ετών ως ταλέντα χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουν τον ορισμό του τι είναι ταλέντο.

Τι είναι πραγματικά ποδοσφαιρικό ταλέντο και ποια τα κριτήρια επιλογής του?
-Ποδοσφαιρικό ταλέντο μπορεί να χαρακτηριστεί το παιδί, που διαθέτει ιδιαίτερες ικανότητες φυσικές (ταχύτητα), ψυχικές(προσωπικότητα) και νοητικές(εξυπνάδα), τις οποίες αφού βελτιώσει στις διάφορες φάσεις ανάπτυξης του, θα του δώσουν τη δυνατότητα να πετύχει υψηλή απόδοση στο ποδόσφαιρο.
- Τα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής των ταλέντων σύμφωνα την φιλοσοφία της Ελληνικής ποδοσφαιρικής σχολής που καθορίζουν και το στυλ παιχνιδιού είναι κατά προτεραιότητα:
ΤΕΧΝΙΚΗ (technique) – ΤΑΧΥΤΗΤΑ (speed) – ΕΥΦΥΙΑ (intellingence) – ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ (personality)     (TSIP)
Για παράδειγμα τα ίδια χαρακτηριστικά στοιχεία αλλά με διαφορετική σειρά καθορίζουν το στυλ παιχνιδιού άλλων χωρών
TEXNIKH-ΕΥΦΥΙΑ-ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ-ΤΑΧΥΤΗΤΑ   TIPS(Ολλανδική σχολή)
TAXYTHTA-ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ-ΕΥΦΥΙΑ-ΤΕΧΝΙΚΗ   SPIT (Αγγλική σχολή)
Η ευφυία , η προσωπικότητα και η ταχύτητα σε όλες τις μορφές (σκέψης, ενέργειας, αντίδρασης κτλ) είναι πολύ σημαντικά κριτήρια επειδή αυτά τα στοιχεία είναι πολύ δύσκολο να επηρεαστούν από την διαδικασία εκπαίδευσης. Έτσι το μόνο επίκτητο στοιχείο του ταλέντου είναι η τεχνική η οποία διδάσκεται-εκπαιδεύεται και προπονείται στις διάφορες φάσεις ανάπτυξής του.
Χρόνος επιλογής ποδοσφαιρικού ταλέντου
Η πρώτη επιλογή των ταλέντων πρέπει να γίνεται στην ηλικία 10 έως 12 ετών (χρυσή ηλικία), ώστε να ξεκινάει έγκαιρα η εξειδικευμένη προπόνηση και αξιοποίηση τους. Ο σωστός χρόνος έναρξης της ειδικής, για την ηλικία του παιδιού προπόνησης, η συνεχής και συστηματική προπόνηση και οι ιδανικές προϋποθέσεις (γήπεδα, μέσα κ.α.)καθορίζουν αν ένα ταλέντο θα γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής. Είναι πολύ σημαντικό εδώ να σημειώσουμε ότι  η επιλογή των ταλέντων δεν πρέπει να γίνεται με βάση τις προσωρινές σωματικές ικανότητες, αλλά με βάση τη συμπεριφορά στο παιχνίδι. Ο Μέσι για παράδειγμα σε ηλικία 10 ετών είχε ύψος μόλις 1,11μ αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους έμπειρους προπονητές της Νιούελς ολντ μπόις να διακρίνουν το γνήσιο ταλέντο του. Είναι μεγάλο δηλαδή λάθος να ξεχωρίζουμε το ταλέντο με βάση τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά.
Εφόσον επιλεγεί το ταλέντο με βάση τα ανωτέρω αντικειμενικά κριτήρια και στον κατάλληλο χρόνο δηλαδή μεταξύ 10-12 ετών αρχίζει η διαδικασία εκπαίδευσής του η οποία πρέπει να αξιολογείται δύο φορές το χρόνο από τους υπεύθυνους προπονητές. Κατά την ανάπτυξη του και σε τακτά διαστήματα πρέπει να ελέγχεται και να αξιολογείται η βελτίωση των διαφόρων παραγόντων της απόδοσης, σε σχέση με τη φάση ανάπτυξης.
Άμεσοι παράγοντες: Νευρομυική συναρμογή, τεχνική, φυσική κατάσταση, τακτική.
'Εμμεσοι παράγοντες: Ψυχικοί, γνωστικοί, κοινωνικοί, σωματικοί.
Η αξιολόγηση γίνεται πάντα σε σχέση με τη φάση ανάπτυξης και λαμβάνοντας υπόψη τους γενικούς στόχους της προπόνησης και ολοκληρώνεται στο τέλος του 17ου έτους (έναρξη φάσης πρωταθλητισμού)
Στην ηλικία των  10-12  ετών έχουμε εξάσκηση με ακρίβεια των βασικών στοιχείων τεχνικής και βελτίωση των συναρμοστικών ικανοτήτων (εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί ότι παραλείπεται σε αυτή τη φάση ανάπτυξης δύσκολα εκπαιδεύεται στις επόμενες ) .
Στην ηλικία 13-14 δίνουμε έμφαση στη σταθεροποίηση των συναρμοστικών ικανοτήτων, τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης , νέες μορφές κινητικής μάθησης –εισαγωγή στην τακτική  και στην ανάπτυξη της επιδεξιότητας.
Στην ηλικία 15-18 ετών τελειοποιούμε τις συναρμοστικές ικανότητες, αναπτύσσουμε αντοχή και δύναμη, τελειοποιούμε ειδικές τεχνικές και τακτικές κινήσεις και εξειδικεύουμε στη φυσική κατάσταση.
Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι ποδοσφαιρικό ταλέντο είναι ένα παιδί που έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις του παιχνιδιού, να προβλέπει την εξέλιξη τους και ανάλογα να αυτοσχεδιάζει τις ενέργειες του και να τις εκτελεί σε συνεργασία με τους συμπαίκτες του , πρέπει να έχει θάρρος και θέληση, να παίρνει πρωτοβουλίες μέσα στο παιχνίδι και να εκτελεί με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα κάθε ενέργεια. Ακόμα πρέπει να είναι κοινωνικό άτομο και να ξεχωρίζει από τους άλλους για τις ηγετικές ικανότητες του.
Πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά τα βασικά στοιχεία του ποδοσφαίρου (υποδοχή - σταμάτημα - μεταβίβαση-κεφαλιά - σουτ - ντρίπλα - οδήγημα)  και  να χειρίζεται  πολύ καλά την μπάλα σε αγωνιστικές συνθήκες (πίεση χώρου, χρόνου και αντιπάλου) και να ξεχωρίζει μέσα στην ομάδα σε σχέση με τους συνομήλικους του από τις φυσικές ικανότητες διαθέτει (ταχύτητα).
Στο ερώτημα εάν το ποδοσφαιρικό ταλέντο γεννιέται ή γίνεται θα απαντούσα ότι σύμφωνα με τα αντικειμενικά κριτήρια το ταλέντο γεννιέται αλλά ο ποδοσφαιριστής υψηλής απόδοσης γίνεται!!!

Λευτέρης Καλογήρου
Προπονητής ποδοσφαίρου UEFA A

 

Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ Νο 9....

...είδος προς εξαφάνιση για το Ελληνικό Ποδόσφαιρο

του κ. Ελευθέριου Καλογήρου


Τα τελευταία χρόνια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα συστήματα που κυριαρχούν είναι το 1-4-3-3 και το 1-4-5-1 καθώς και οι σχηματισμοί που απορρέουν από αυτά όπως τα 1-4-2-3-1 , 1-4-3-2-1 , 1-4-1-4-1 (στο σημείο  αυτό να γίνει ξεκάθαρο πως τα 1-4-2-3-1 , 1-4-3-2-1 , 1-4-1-4-1 δεν είναι συστήματα όπως πολλοί λανθασμένα τα αναφέρουν αλλά σχηματισμοί των βασικών συστημάτων , και παράλληλα να τονισθεί ότι θέση όταν αναφερόμαστε σε συστήματα ή σχηματισμούς έχει και ο τερματοφύλακας και κακώς έως τώρα δεν αναφερόταν ο Νο 1 της ομάδας στο σύστημα)

Κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα  όλων των σύγχρονων συστημάτων – σχηματισμών είναι η ύπαρξη ενός κεντρικού επιθετικού (center for , striker)

Το ρόλο, τα χαρακτηριστικά και τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης θα προσπαθήσω διεξοδικά να αναλύσω καθώς και τις αιτίες που το σύγχρονο Ελληνικό ποδόσφαιρο δεν παράγει πολλούς ποδοσφαιριστές υψηλής απόδοσης στη συγκεκριμένη θέση.

Ο ρόλος του κεντρικού επιθετικού

Ο ρόλος του center for είναι να παίζει στην κορυφή της επίθεσης μόνος του, κύριος εκφραστής της επιθετικής λειτουργίας της ομάδας μετουσιώνοντας σε γκολ τις τελικές ενέργειες. Ο ρόλος του δεν εξαντλείται μόνο στη φάση κατοχής αλλά είναι εξίσου σημαντικός και στην αρνητική μετάβαση (εναλλαγή από φάση κατοχής σε φάση άμυνας) καθώς είναι αυτός που εφαρμόζει πρώτος τις βασικές αρχές της πίεσης και υποστήριξης (pressing – cover)

Τα χαρακτηριστικά του κεντρικού επιθετικού

Σωματομετρικά χαρακτηριστικά - φυσικές ικανότητες – ψυχικά χαρακτηριστικά

  • Ύψος κατά προσέγγιση από 1.80 – 1,90

  • Υψηλή αερόβια ικανότητα  με μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου VO2MAX από 60 έως 65 ml/kgr/min

  • μετρημένη σε δαπεδοεργόμετρο. Για να καταλάβει κανείς χειροπιαστά τη σημασία της vo2max σας αναφέρω ότι έχει μετρηθεί πως μια βελτίωση μέσω εξειδικευμένης προπόνησης  της vo2max κατά 5 ml/kgr/min μας αποδίδει σε ένα αγώνα διπλάσιο αριθμό sprint , 30% περισσότερες επαφές με την μπάλα και 1500-2000 μέτρα περισσότερα .

  • Αναπτυγμένη ταχύτητα σε όλες τις μορφές (υψηλό ποσοστό μυικών ινών ταχείας συστολής)

  • Αναπτυγμένη δύναμη καθώς αυτή είναι η μητέρα της ταχύτητας, αλτική ικανότητα, ικανότητα εκκίνησης

  • Αποφασιστικότητα (γρήγορες αποφάσεις με ανάληψη ρίσκου) – αντίληψη (ικανότητα οπτικής ευρύτητας, περιφερική ορατότητα)- πρόληψη(διάβασμα παιχνιδιού και ικανότητα πρόβλεψης της εξέλιξής του)-εκτελεστική δεινότητα (έντονη επιθυμία για επίτευξη γκολ) – ικανότητα επιβολής και αντίστασης στο άγχος και αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων

Τεχνικά χαρακτηριστικά

  • Άριστη γνώση των βασικών στοιχείων τεχνικής του ποδοσφαίρου (υποδοχή-μεταβίβαση-οδήγημα-ντρίπλα-σουτ-κεφαλιά ) με χρήση και των δύο ποδιών σε συνδυασμό με επιδεξιότητα (εφαρμογή τεχνικών στοιχείων κάτω από την πίεση χώρου-χρόνου-αντιπάλου)

Tακτική θέσης

  • Ατομική τακτική: σουτ σε πρώτο χρόνο με μέτωπο στην εστία – κίνηση στην πλάτη της άμυνας – με πλάτη στην εστία κράτημα της μπάλας και πίσω πάσα – ξεμαρκάρισμα απαλλαγή από τον αμυντικό και γύρισμα προς την εστία – άσκηση πίεσης στον αντίπαλο κατά την φάση αρνητικής μετάβασης (transition από επίθεση σε άμυνα)

  • Υποομαδική τακτική : συνεργασίες (πίσω πάσα, εφαρμογή του 1-2 , παράδοση-παραλαβή) είτε με πλάτη είτε με μέτωπο στην εστία – βοήθειες και ντουμπλαρίσματα σε φάση άμυνας

  • Ομαδική τακτική : δημιουργία επιθετικού βάθους – κινητικότητα μέσα στην περιοχή- διείσδυση έξω από την περιοχή – συμμετοχή στην αμυντική λειτουργία της ομάδας με περιορισμό του χώρου στην επιθετική ζώνη

Όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι αυτά που συνθέτουν τον κεντρικό επιθετικό υψηλής απόδοσης. Βασικό στοιχείο όλων των χαρακτηριστικών είναι ότι αναπτύσσονται από την ηλικία των 9-10 ετών μέσω της διδασκαλίας με την αναλυτική μέθοδο, ενισχύονται στην ηλικία 11-12 ετών (χρυσή ηλικία),εκπαίδευση και εξειδίκευση στην ηλικία 13-14, σταθεροποίηση της απόδοσης στην ηλικία 1ης  ωριμότητας 15-16 ετών με προπόνηση 1ου επιπέδου καθοδήγησης  και υψηλής απόδοσης στην ηλικία 2ης ωριμότητας 17-18 ετών με προπόνηση 2ου επιπέδου καθοδήγησης.

Αυτή η διαδικασία πρέπει να ακολουθείται ευλαβικά και μεθοδικά από τους προπονητές γιατί ο κεντρικός επιθετικός και γενικότερα ο ποδοσφαιριστής υψηλής απόδοσης δεν προκύπτει από παρθενογένεση στην ηλικία των 18 ετών αλλά είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιου σχεδιασμού. Στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο το οποίο υπηρετώ τα τελευταία 5 χρόνια και το οποίο τροφοδοτεί με παίκτες τις επαγγελματικές κατηγορίες βρίσκεις ποδοσφαιριστές στην ηλικία των 16 ετών ή και μεγαλύτερους οι οποίοι παρόλο του ότι περισσότεροι πλέον προέρχονται από Ακαδημίες –σχολές ποδοσφαίρου η ποδοσφαιρική τους ηλικία είναι κατά πολύ μικρότερη (για παράδειγμα ποδοσφαιριστής 16 ετών με χτυπητές τεχνικές αδυναμίες ,μικρή επιδεξιότητα, χρήση ενός ποδιού, ελλειπής νευρομυική συναρμογή και  περιορισμένη τακτική παιδεία έχει ποδοσφαιρική ηλικία 11-12 ετών).Δυστυχώς ο ποδοσφαιρικός χρόνος δεν αναπληρώνεται και πολύ δύσκολα στην ηλικία 16-18 ετών μπορούν να καλυφθούν κενά 4-5 ετών. Συνέπεια αυτού είναι το ότι η απορρόφηση παικτών στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο από τον ερασιτεχνικό χώρο ειδικά στην θέση του center for είναι πολύ μικρή και μοιραία οι επαγγελματικοί Σύλλογοι στρέφονται σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες (Ισπανία,Αργεντινή) είτε κάποιοι άλλοι ανάπτυξαν τις υποδομές τους με μακροχρόνιο σχεδιασμό με την προσδοκία να δημιουργήσουν τους ποδοσφαιριστές του αύριο (Skoda Ξάνθη, Ατρόμητος, Πανιώνιος , Εργοτέλης).

Για να συνδεθεί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο με το επαγγελματικό θα πρέπει οι παίκτες που επανδρώνουν τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα να έρχονται έτοιμοι και εκπαιδευμένοι από τις Ακαδημίες –σχολές ποδοσφαίρου έτσι ώστε να περνούν αμέσως στο 1ο και 2ο επίπεδο καθοδήγησης  σταθεροποίησης και υψηλής απόδοσης σε αγώνες ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων έτσι ώστε στα 18 τους να μπορέσουν να φτάσουν στο επαγγελματικό επίπεδο.

Εν κατακλείδι όλα ξεκινούν από το παιδικό ποδόσφαιρο (εξειδικευμένοι διπλωματούχοι προπονητές, γήπεδα ,εγκαταστάσεις, οργάνωση, μακροχρόνιος σχεδιασμός)  περνούν στον  ερασιτεχνικό χώρο (χρειάζεται όλοι μας προπονητές, παράγοντες να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο του ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων) με φυσιολογική κατάληξη τον επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Πιστεύω βαθιά ότι ο Έλληνας   Lewandowski , Soldado , Mandsukic , Liorente βρίσκεται ανάμεσά μας και είναι 9-10 ετών. Είναι υποχρέωση όλων όσων ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο να τον ανακαλύψουμε και να δημιουργήσουμε το πλαίσιο για να αναδειχτεί .

Λευτέρης Καλογήρου

Προπονητής ποδοσφαίρου UEFA A

To Hμίχρονο του Αγώνα

του κ. Ελευθέριου Καλογήρου


Στο link που ακολουθεί μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση του κ. Ελευθέριου Καλογήρου Προπονητή Ποδοσφαίρου UEFA A, για τη σημασία του Ημιχρόνου στον Αγώνα:

http://www.lefteriskalogirou.blogspot.gr/2013/06/blog-post_27.html

Γιατί οι ποδοσφαιριστές αστοχούν στα πέναλτι;


πεναλντυ

Το γιατί ένας ποδοσφαιριστής είναι καλός στα πέναλτι είναι θέμα νευρικότητας και τοποθέτησης του ματιού του, υποστηρίζει έρευνα του Πανεπιστήμιου του Έξετερ της Μεγάλης Βρετανίας. Οι ερευνητές υποστηρίζουν πως υπάρχουν ποδοσφαιριστές που αισθάνονται άγχος όταν βρίσκονται απέναντι από το τέρμα και αυτό έχει επίπτωση στον έλεγχο του σώματος τους.
Η νευρικότητα αναγκάζει το μάτι να στρέψει το βλέμμα στον τερματοφύλακα που συνήθως βρίσκεται στο κέντρο του τέρματος και επιπλέον επηρεάζει τον έλεγχο του σώματος κατά την εκτέλεση του πέναλτι.
Αυτό σημαίνει πως το σουτ είναι πιο πιθανό να καταλήξει στο κέντρο του τέρματος, κάνοντας πολύ πιο εύκολη τη ζωή του τερματοφύλακα.
Οι ερευνητές προχώρησαν σ’ αυτήν την ανακάλυψη, αφού συγκέντρωσαν ποδοσφαιριστές ζητώντας τους να εκτελέσουν δύο πέναλτι, φορώντας ειδικά γυαλιά που ήλεγχαν την κίνηση του ματιού.

Στο πρώτο πέναλτι εκτελούσαν χωρίς πίεση από τα γυαλιά και στο δεύτερο το γυαλί έδειχνε εικόνες που αύξαναν το στρες.
Ο επικεφαλής της έρευνας, Γκρεγκ Γουντ τόνισε: «Κατά τη διάρκεια μιας φοβερά στρεσογόνας κατάστασης είναι πιο πιθανό να εστιάσουμε σε αυτόν που μας απειλεί, παρά στον εαυτό μας. Γι’ αυτό και σε μια εκτέλεση πέναλτι, ο ποδοσφαιριστής εστιάζει στην απειλή του, δηλαδή τον τερματοφύλακα, και ειδικά στον τερματοφύλακα του οποίου η ομάδα προηγείται».

Άρα λοιπόν θέλοντας να συμβουλέψουμε ένα ποδοσφαιριστή μας να εκτελέσει επιτυχώς ένα πέναλτυ αρκεί να του τονίσουμε ότι πρέπει να αποφύγει να εστιάσει στην απειλή που είναι ο τερματοφύλακας αλλά στο στόχο που είναι η εστία. Έτσι αφαιρούμε εντελώς από το κάδρο τον τερματοφύλακα συγκεντρωνόμαστε σε ένα σημείο της εστίας (γωνία).

Πηγή: http://lefteriskalogirou.blogspot.gr/2012/09/blog-post_27.html

 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΣΑΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΗΣ

του Λευτέρη Καλογήρου - UEFA Α Coach

 

Προσπαθώντας να εξηγήσω διεξοδικά το φαινόμενο Βarcelona,μίας ομάδας  που εκφράζει απόλυτα τον σύγχρονο τρόπο με τον οποίο παίζεται το ποδόσφαιρο (συνεχής κίνηση στο χώρο με ταυτόχρονο passing game) χρησιμοποίησα την στατιστική. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με την προπονητική βρήκα λύσεις σε πολλά ερωτήματα ανάλυσης  του παιχνιδιού κάνοντας χρήση της επιστήμης των αριθμών.
Έτσι με την μέθοδο ερωτήσεων-απαντήσεων και της στατιστικής θα δείξουμε γιατί το ποδόσφαιροείναι απλά ένα παιχνίδι πάσας και κίνησης.

Ερώτηση 1
Σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα 90 λεπτών πόσα είναι τα λεπτά στα οποία η μπάλα είναι εντός παιχνιδιού (εντός παιδειάς);

Απάντηση 
Ο πραγματικός χρόνος παιχνιδιού ενός αγώνα είναι κατά μέσο όρο 60 λεπτά.Τα υπόλοιπα 30 λεπτά είναι νεκρός χρόνος (διακοπές από φάουλ, πλάγια ,ελεύθερα χτυπήματα, τραυματισμοί κτλ)

Ερώτηση 2
Πόσα λεπτά σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα ένας παίκτης έρχεται σε επαφή με την μπάλα;

Απάντηση
Σύμφωνα με τον καθαρό χρόνο παιχνιδιού (60΄) και τον αριθμό των παικτών ενός αγώνα (22) και καταφεύγωντας σε ατομικές αναλύσεις-στατιστικές, ένας παίκτης έρχεται σε επαφή με την μπάλα κατά μέσο όρο 2-3 λεπτά.

Συμπέρασμα : Οι παίκτες σπαταλούν 57΄ περίπου χωρίς να έχουν επαφή με την μπάλα (τρέχουν, περπατούν, σπριντάρουν, είναι στάσιμοι)

Ερώτηση 3
Πάσα ή ντρίπλα;

Απάντηση
Όταν ένας παίκτης έχει στην κατοχή του την μπάλα έχει στατιστικά καταγραφεί ότι στις 8 από τις 10 φορές θα πασάρει και μόνο 2 θα προσπαθήσει να ντριπλάρει ή να σκοράρει. 

Συμπέρασμα:  Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ενός αγώνα ο ποδοσφαιριστής κινείται χωρίς την μπάλα. Στα 2-3 λεπτά στα οποία έρχεται σε επαφή με την μπάλα η βασική του επιλογή είναι η πάσα. Άρα λοιπόν είναι εύκολα κατανοητό ότι το ποδόσφαιρο για τον ποδοσφαιριστή είναι ένα παιχνίδι κίνησης χωρίς την μπάλα και πάσας υπό την πίεση του χώρου, του χρόνου και του αντιπάλου.
Βασικός στόχος των προπονητών στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι να αναπτύξουν την ικανότητα των παικτών  να κινούνται συνεχώς (φυσική κατάσταση) στο χώρο προγραμματισμένα (τακτική) και παράλληλα να βελτιώνουν την ικανότητα των παικτών να μεταβιβάζουν την μπάλα με επιτυχία (τεχνική) πιεζόμενοι από χώρο, χρόνο, αντίπαλο (επιδεξιότητα).

Το στοιχεία λοιπόν που χαρακτηρίζουν το μοντέρνο ποδόσφαιρο είναι η ΤΑΚΤΙΚΗ (προγραμματισμενες κινήσεις) και η υψηλή ΤΕΧΝΙΚΗ-ΕΠΙΔΕΞΙΟΤΗΤΑ (υποδοχή, μεταβίβαση, κ.α.).

Πηγή: http://lefteriskalogirou.blogspot.gr/2012_07_01_archive.html

 

ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
από τον Λευτέρη Καλογήρου - Προπονητή Ποδοσφαίρου UEFA A

 

AΡΘΡΑ

 

 

Το άρθρο είναι από το blog: AΘΛΗΤΟΧΩΡΟ του κ. Σωτήρη Πετσιμέρη Καθηγητή Φυσικής αγωγής και Προπονητή Φυσικής Κατάστασης:

ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ-ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ

Προθέρμανση


Για να δώσουμε έναν ορισμό θα λέγαμε ότι η προθέρμανση είναι η προετοιμασία του οργανισμού μας με μια σειρά ασκήσεων, που στοχεύουν να προετοιμάσουν σωματικά και ψυχολογικά τους αθλητές για να μπορέσουν στην συνέχεια να αυξήσουν τον ρυθμό και την ένταση της γυμναστικής.

Πως επιδρά η προθέρμανση στο σώμα μας
Με την αύξηση της κυκλοφορίας και του μεταβολισμού, αυξάνεται η θερμοκρασία του σώματος.

  • Με τη σταδιακή αύξηση της καρδιακής συχνότητας, προσλαμβάνεται περισσότερο οξυγόνο στους πνεύμονες.
  • Αυξάνεται η μυϊκή ελαστικότητα και μειώνεται η αντίσταση του συνδετικού ιστού.
  • Αυξάνεται η ταχύτητα διάδοσης των νευρικών ώσεων και μειώνεται η μυϊκή ένταση.
  • Αυξάνεται η ικανότητα απόδοσης έργου.
  • Βοηθάει τον οργανισμό να αντιμετωπίσει τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.
  • Ενισχύεται η διάθεση για άσκηση. Η σωστά οργανωμένη προθέρμανση πρέπει να διακρίνεται σε γενική και ειδική. Η γενική προθέρμανση έχει σκοπό να κινητοποιήσει μεγάλες μυϊκές ομάδες ώστε να συγκεντρωθούν μεγάλες ποσότητες αίματος σε αυτές . 
    για τους αρχάριους, η γενική προθέρμανση ξεκινάει με απλό βάδισμα που σταδιακά αυξάνεται το μήκος διασκελισμού και ο ρυθμός του. Συνεχίζεται με ελαφρό jogging και συνδυασμό του με ασκήσεις των άνω άκρων και ακολουθούν απλές γυμναστικές ασκήσεις, που εκτελούνται με ελεγχόμενα αυξανόμενη ένταση και με διατατικές ασκήσεις. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται ανακατανομή αίματος στις μεγάλες μυϊκές ομάδες και δεν προξενείται ένταση στις αρθρώσεις. 
    Η ειδική προθέρμανση σκοπεύει να προετοιμάσει καλύτερα την περιοχή εκείνη που πρόκειται να επιβαρυνθεί περισσότερο ( π.χ. για τους δρομείς τα κάτω άκρα γάμπα, δικέφαλο, προσαγωγός, τετρακέφαλος…). Τις περισσότερες φορές η ειδική προθέρμανση περιλαμβάνει διατατικές ασκήσεις για αρκετά λεπτά. 
    Η προθέρμανση δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραμελείται. Δεν αφορά μόνο τους πρωταθλητές και πρέπει να γίνεται με επιμέλεια από όλους πριν από κάθε άσκηση είτε αυτή είναι απλή, είτε είναι έντονη. 
    Τις περισσότερες φορές και ανάλογα με το άθλημα που θα κάνουμε, ξεκινάμε με χαλαρό τρέξιμο από 10 μέχρι και 30 λεπτά. 

Διατατικές ασκήσεις

1. Εισαγωγή 
Είναι σίγουρα γνωστό στους περισσότερους (αν όχι σε όλους) οτι οι διατατικές ασκήσεις είναι οι ασκήσεις εκείνες που αποσκοπούν στη βελτίωση της ευκαμψίας και ευκινησίας των αρθρώσεων και των μυών (οι γνωστές μας επικύψεις, για παράδειγμα, είναι ένα είδος διατατικών ασκήσεων). Εκείνο όμως που κατά τα φαινόμενα δεν είναι αρκετά γνωστό, είναι η σημασία και η αξία των διατατικών ασκήσεων στην πρόληψη των τραυματισμών από αθλητικές δραστηριότητες και στην βελτίωση της γενικότερης φυσικής κατάστασης του σώματος και των μυών. 

2. Η αναγκαιότητα των διατατικών ασκήσεων 

Η συστηματική εφαρμογή ενός προγράμματος διατατικών ασκήσεων, είτε σε συνδυασμό με κάποιες αθλητικές δραστηριότητες είτε όχι, είναι σίγουρο οτι θα αποφέρει πολλά οφέλη στον ασκούμενο. Σε γενικές γραμμές αναφέρω τα εξής : 

Μυική χαλάρωση 
Η χαλάρωση είναι ένα από τα κυριότερα ευεργετικά αποτελέσματα των διατατικών ασκήσεων. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η μυική ένταση όταν παρατείνεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες ανεπιθύμητες καταστάσεις, όπως: 
* Αύξηση αρτηριακής πίεσης 
* Δυσκολία στην αιμάτωση των μυών με αποτέλεσμα την ανεπαρκή τους τροφοδότηση με οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά και κατά συνέπεια τη συσσώρευση τοξικών καταλοίπων. 
* Κούραση και ενοχλήσεις (σαν αποτέλεσμα του παραπάνω). 
* Μόνιμη συστολή των μυών 

Ανακούφιση από μυικούς πόνους (άλγη) 
Οι μυικές διατάσεις είναι σε θέση να εξαλείψουν ορισμένες μορφές μυικού πόνου (κυρίως αυτών που προέρχονται από ασυνήθιστα έντονη δραστηριότητα ή άσκηση), άν και οι επιστήμονες δεν έχουν καθορίσει σαφώς τον ακριβή τρόπο με τον οποίο αυτό επιτυγχάνεται. Εχει ωστόσο αποδειχτεί ότι οι διατατικές ασκήσεις, είτε στατικές είτε με αργές κινήσεις, μειώνουν αποτελεσματικά το μυϊκό άλγος τόσο κατά τη διάρκεια της άσκησης όσο και μετά από αυτήν. Αξίζει να σημειωθεί, παρενθετικά, οτι ο πόνος που προέρχεται από επώδυνη έμμηνη ρύση (δυσμηνόρροια) μπορεί να μειωθεί σημαντικά ή και να εξαλειφθεί άν εφαρμοστεί ένα τακτικό πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων της πυελικής χώρας. 

Ελάττωση του άγχους και της έντασης (stress) 
Είναι κοινά παραδεκτό από τους περισσότερους επιστήμονες οτι πολλές ασθένειες όπως πεπτικό έλκος, υψηλή αρτηριακή πίεση, πονοκέφαλος, μυικοί πόνοι ή πόνοι αρθρώσεων μπορούν να προκληθούν από παρατεταμένη ένταση (stress). Στη βιβλιογραφία αφθονούν τα παραδείγματα περιπτώσεων στις οποίες τόσο η άσκηση γενικότερα όσο και οι διατάσεις ειδικότερα μπορούν να αποβούν ευεργετικές στην ανακούφιση του ατόμου από την ανεπιθύμητη ένταση. 

Πρόληψη τραυματισμών 
Η βράχυνση του μυός και του συνδετικού ιστού περιορίζουν την κινητικότητα της άρθρωσης και προδιαθέτουν για τραυματισμούς. Η ανάπτυξη της ευκαμψίας που προκύπτει σαν αποτέλεσμα εφαρμογής ενός προγράμματος διατατικών ασκήσεων μπορεί να αποτρέψει τη βράχυνση του μυός και να συμβάλλει αποτελεσματικά στην πρόληψη των τραυματισμών στο μυϊκό και το συνδετικό ιστό. 

Ανάπτυξη ευκαμψίας 
Κανένας άλλος παράγοντας δεν είναι τόσο σημαντικός για την ανάπτυξη της ευκαμψίας όσο οι διατατικές ασκήσεις. Συγκεκριμένα, η βελτίωση της ευκαμψίας επιτυγχάνεται προοδευτικά, εκτελώντας κινήσεις που στιγμιαία υπερβαίνουν το εύρος της κίνησης της άρθρωσης (αρχή της υπερδιάτασης). 

Βελτίωση της φυσικής κατάστασης, της στάσης του σώματος και της συμμετρίας 
Η άνιση ανάπτυξη διαφόρων μυών του σώματος και η έλλειψη ευκαμψίας μπορούν να συντελέσουν στην υιοθέτηση μιας κακής στάσης του σώματος. Ως παράδειγμα αναφέρεται η περίπτωση των κυρτών ώμων, που θεωρείται οτι συνδέεται με μειωμένη ευκαμψία των θωρακικών μυών και έλλειψη μυϊκής αντοχής στους ρομβοειδείς και τραπεζοειδείς μύες. Με συστηματική εφαρμογή ένός προγράμματος διατατικών ασκήσεων, μπορεί να αυξηθεί σημαντικά η ευκινησία, η μυϊκή αντοχή, η ευκαμψία και ο συντονισμός. 

Ανάπτυξη αυτοπειθαρχίας 
Ενα πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων μπορεί να αποτελέσει μια ιδανική ευκαιρία για ένα άτομο που επιδιώκει να αναπτύξει την αυτοπειθαρχία του και να ελέγξει τον εαυτό του, αφού, όπως είναι αυτονόητο, προκειμένου να ελέγξει κάποιος το σώμα του, θα πρέπει πρώτα να πειθαρχήσει και να ελέγξει το μυαλό του. Τα οφέλη βέβαια από κάτι τέτοιο ξεπερνούν τα στενά όρια της αθλητικής δραστηριότητας και αγγίζουν σχεδόν κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. 
Οι μυικές διατάσεις προσφέρουν σπάνια πλεονεκτήματα στον ασκούμενο : αποτελούν μια ευκαιρία για σκέψη, αυτοσυγκέντρωση, επαφή με το σώμα, δίνουν τη δυνατότητα επίγνωσης των ορίων του σώματός μας. Το σπουδαιότερο απ’όλα είναι οτι προϋποθέτουν ελάχιστα από εξοπλισμό, χώρους κλπ.: μπορούν να εκτελεστούν πρακτικά σε οποιοδήποτε χώρο και σε κάθε χρονική στιγμή.

3. Γενικές αρχές για τις διατατικές ασκήσεις

Συγκεκριμένοι στόχοι 
Είναι προφανές οτι κανείς δεν θα μπορούσε να αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη από την εφαρμογή ενός προγράμματος διατατικών ασκήσεων, αν δεν έχει πρώτα καθορίσει σαφώς τους στόχους του και προσαρμόσει το πρόγραμμά του πάνω σε αυτούς ακριβώς τους στόχους. Στις επόμενες παραγράφους περιγράφονται τα σημεία που θα πρέπει να προσέξετε πριν ξεκινήσετε ένα τέτοιο πρόγραμμα: 

Ανάπτυξη ευκαμψίας ή απλώς προθέρμανση για εκτέλεση ειδικών ασκήσεων; 
Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ (α) ενός προγράμματος με διατατικές ασκήσεις που έχει σαν στόχο τη βελτίωση της ευκαμψίας και (β) ενός προγράμματος που εκτελείται σαν προθέρμανση (πριν) ή για αποκατάσταση (μετά) από κάποια άλλη αθλητική δραστηριότητα και έχει σαν στόχο την αποφυγή τραυματισμών ή την βελτίωση της απόδοσης κατά τη διάρκεια αυτής της δραστηριότητας. Πρέπει να έχετε αποφασίσει για ποιό σκοπό θέλετε να χρησιμοποιήσετε τις διατατικές ασκήσεις, ώστε να προσαρμόσετε το πρόγραμμά σας ανάλογα και να αποκομίσετε το μέγιστο δυνατό όφελος. 

Εξατομίκευση του προγράμματος διατατικών ασκήσεων 
Είτε κάνετε διατατικές ασκήσεις μόνος σας, είτε μαζί με άλλους, ενδεχομένως με κάποια ομάδα συνασκουμένων, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεπερνάτε το "όριό σας". Το κάθε άτομο έχει τις δικές του διαφορετικές δυνατότητες σε κάποια χρονική στιγμή, πράγμα που μπορεί να οφείλεται είτε στις γενετικές του προδιαγραφές είτε στη φάση εξέλιξής του, είτε σε συνδυασμό των παραπάνω παραγόντων. Μην προσπαθείτε να "ακολουθήσετε" τους συνασκούμενούς σας στην εκτέλεση μιας διάτασης πέρα από το σημείο που αισθάνεστε οτι μπορείτε. Οχι μόνο δεν υπάρχει κανένα όφελος, αλλά αντίθετα ο κίνδυνος τραυματισμού είναι υψηλός. 

Σε ότι αφορά την πρόοδό σας, μην ξεχνάτε οτι η ευκαμψία χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί - δεν αποκτάται σε λίγες μέρες. Θα υπάρξουν περίοδοι που η πρόοδος δεν θα είναι αισθητή. Μην αφήνετε να σας απογοητεύσει κάτι τέτοιο - είναι και αυτό αναπόσπαστο στοιχείο της διαδικασίας της μάθησης. Προσπαθήστε απλώς να είστε προσγειωμένοι στην επιλογή των στόχων σας, γνωρίζοντας οτι θα πρέπει η δυσκολία των ασκήσεων που θα εκτελείτε να αυξάνεται προοδευτικά (αρχικά ευκολότερες ασκήσεις και στη συνέχεια πιο δύσκολες) ακολουθώντας το ρυθμό της προόδου σας. 

Η αρχή της υπερδιάτασης 
Η βελτίωση της ευκαμψίας επιτυγχάνεται προοδευτικά, με εκτέλεση κινήσεων που στιγμιαία υπερβαίνουν το εύρος της κίνησης της άρθρωσης. Αν το διατυπώσουμε αλλιώς, μπορούμε να πούμε οτι η αντίδραση του σώματος στα ερεθίσματα που δέχεται από ένα πρόγραμμα τέτοιων διατάσεων είναι απλά η αύξηση της διατατικής ικανότητας. Πρακτικά λοιπόν, πρέπει οι διατάσεις να εκτελούνται μόλις μέχρι το σημείο "ενόχλησης" - που είναι βεβαίως αυτονόητο οτι διαφέρει από άτομο σε άτομο και είναι υποκειμενικό. 

Η προθέρμανση 
Πριν από ένα πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων θα πρέπει να προηγείται προθέρμανση που ζεσταίνει τους μύες και τους καθιστά περισσότερο ευλύγιστους και έυκαμπτους, κάνοντας τις διατάσεις ασφαλέστερες και αποτελεσματικότερες. 

Τρόπος εκτέλεσης 
Εχουν κατα καιρούς διατυπωθεί πολλές τεχνικές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην εκτέλεση των διατατικών ασκήσεων, με διαφόρους βαθμούς αποτελεσματικότητας. Εδώ θα περιγράψουμε τη μέθοδο που αναφέρεται συνηθέστερα στη βιβλιογραφία : 

Μπορούμε να διαχωρίσουμε δύο φάσεις στην εκτέλεση της διάτασης : 
* (α) Στην πρώτη φάση, διατείνετε μέχρι το σημείο που νιώθετε μια μέτρια τάση και προσπαθήστε να τη διατηρήσετε χαλαρώνοντας ταυτόχρονα. Αν δεν μπορείτε να τη διατηρήσετε χωρίς η ένταση να γίνεται ενοχλητική, επιλέξτε ένα σημείο διάτασης στο οποίο θα αισθάνεστε περισσότερο άνετα. Στη φάση αυτή ουσιαστικά προετοιμάζετε (προθερμαίνετε και χαλαρώνετε) τους μύες για την επόμενη φάση. 
* (β) Στη δεύτερη φάση, από τη θέση που βρίσκεστε διατείνετε ελάχιστα περισσότερο (1-2 εκατοστά είναι συνήθως αρκετά) για λίγο και μετά επαναφέρετε το σώμα στην θέση της φάσης (α). Μείνετε εκεί για 10-30 δευτερόλεπτα. 
Επαναλάβετε τον κύκλο των δύο φάσεων (α) και (β). Ο αριθμός των επαναλήψεων μπορεί να είναι από 5 εως 15, χωρίς βέβαια αυτό να είναι απόλυτο. Γενικά τόσο ο αριθμός των επαναλήψεων όσο και η ένταση των διατάσεων εξαρτάται από εσάς. Είναι φυσιολογικό να αισθάνεστε κάποια μικρή ενόχληση κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης (κάτι που είναι περισσότερο έντονο στην περίπτωση των αρχαρίων), ωστόσο η ενόχληση δεν πρέπει να γίνεται πόνος. Αν αισθάνεστε πόνο ή αν ο μύς αρχίζει να "τρέμει" τότε μάλλον βρίσκεστε σε υπερδιάταση και πρέπει να μειώσετε την ένταση. 
Να θυμάστε πάντα οτι η διάταση πρέπει να εκτελείται με αργές κινήσεις (ή στατικά). Απότομες, βεβιασμένες κινήσεις - αναπηδήσεις πρέπει να αποφεύγονται, καθώς μπορούν να προκαλέσουν το μυοτατικό ανακλαστικό. Παρακάτω περιγράφεται αναλυτικότερα το ανακλαστικό αυτό και το πως επηρεάζει την εξάσκηση με διατατικές. 

Μυοτατικό ανακλαστικό 
Το μυοτατικό ανακλαστικό είναι ένας μηχανισμός που προστατεύει τους μύες από τραυματισμούς : κάθε φορά που οι μυικές ίνες διατείνονται πολύ (είτε ως αποτέλεσμα έντονης υπερδιάτασης είτε από απότομη κίνηση) ο μύς συστέλλεται (σφίγγεται). Ετσι, στην ουσία κάθε φορά που υπερδιατείνετε έντονα ή απότομα, σφίγγετε τους μυς που προσπαθείτε να διατείνετε. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μικρορήξεις (κόψιμο) μικρών μυικών ινών, πληγωμένους ιστούς και, τελικά, βαθμιαία απώλεια ελαστικότητας. Γι’αυτό μην αγνοείτε τις προειδοποιήσεις που σας δίνει το σώμα σας : ο πόνος είναι μια ένδειξη κάποιας δυσλειτουργίας! 

Επιλογή της κατάλληλης ώρας 
Δεν μπορούν να διατυπωθούν απόλυτοι κανόνες σε οτι αφορά την επιλογή της ώρας της ημέρας κατά την οποία θα εκτελεστούν οι διατατικές ασκήσεις. Γενικά, οι καλύτερες χρονικές στιγμές φαίνεται να είναι το πρωί για τόνωση και ενεργοποίηση του οργανισμού και εξάλειψη του πρωινού σφιξίματος, καθώς επίσης και το απόγευμα, μετά την καθημερινή εργασία για χαλάρωση από την ένταση που αυτή επιφέρει. Επίσης, μετά από πολύωρη ορθοστασία ή κάθισμα, οι διατάσεις θα σας βοηθήσουν να νιώσετε ευχάριστα και να απαλλαγείτε από το αίσθημα δυσφορίας (πιάσιμο) που αυτά προκαλούν. Βέβαια, είναι σαφές οτι η καλύτερη στιγμή είναι όταν εσείς θέλετε ή νιώθετε οτι το επιθυμείτε. 

Κατάλληλα ρούχα 
Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη αθλητική ενδυμασία για την εκτέλεση των διατατικών ασκήσεων. Αρκεί τα ρούχα που θα φοράτε να είναι ευχάριστα και άνετα. Επίσης, φροντίζετε να είναι αρκετά ζεστά ωστε να αισθάνεστε ζεστό το σώμα σας, γιατί οι ζεσταμένοι μύες είναι πιο ευλύγιστοι και εύκαμπτοι. 

Ευχαρίστηση, όχι πόνος 
Να θυμάστε πάντα οτι οι διατάσεις πρέπει να έχουν σαν στόχο να σας κάνουν τελικά να αισθάνεστε ευχαρίστηση, χαλάρωση και ευεξία. Πολλά οφέλη τόσο σε σωματικό όσο και πνευματικό επίπεδο μπορούν να αποκομιστούν από την σωστή εφαρμογή ενός προγράμματος διατατικών ασκήσεων - η προσωπική ικανοποίηση και ευχαρίστηση είναι μέσα σ’αυτά! 

Ασφάλεια - Προβλήματα που μπορεί να προκύψουν 
Είτε κάνετε ασκήσεις μόνος σας είτε σε μια ομάδα με την επίβλεψη προπονητή, είναι σημαντικό να γνωρίζετε τους πιθανούς κινδύνους και να προσαρμόζετε ανάλογα το πρόγραμμά σας. Ισως είναι χρήσιμο να επισκεφθείτε το γιατρό σας πριν ξεκινήσετε ένα πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων (κάτι που ισχύει άλλωστε γενικότερα για τα περισσότερα είδη ασκήσεων). Υπάρχουν συγκεκριμένες διατατικές ασκήσεις που αντενδείκνυνται σε περιπτώσεις καταγμάτων, μυοσκελετικών πόνων, διαστρεμμάτων ή ασθενειών των αγγείων. 
Επίσης αξίζει να αναφερθεί οτι ενώ γενικά θεωρείται οτι η αυξημένη ευκαμψία και η ευκινησία των αρθρώσεων μπορούν να συμβάλλουν στην πρόληψη τραυματισμών, υπάρχουν περιπτώσεις επιστημόνων που υποστηρίζουν οτι η ακραία ευκαμψία και οι πολύ χαλαρές αρθρώσεις είναι εξίσου επικίνδυνες και μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση της συχνότητας τραυματισμών. Οι παράγοντες που υπεισέρχονται είναι πολλοί και εξακολουθούν να υπάρχουν διαφωνίες στο θέμα αυτό (βλέπε και "Ο αντίλογος"). Μπορούμε όμως συνοπτικά να πούμε οτι η αύξηση της ευκαμψίας σε άτομα με μικρή ευκαμψία επιβάλλεται ανεπιφύλακτα και δεν ενέχει κινδύνους για τον ασκούμενο. 

4. Τύποι διατατικών ασκήσεων 

Οι διατάσεις διακρίνονται (ως προς τον τρόπο και την ταχύτητα εκτέλεσης) σε βαλλιστικές και στατικές. 

Οι βαλλιστικές διατάσεις (οι οποίες αναφέρονται και ως γρήγορες, ισοτονικές, κινητικές ή δυναμικές ) εκτελούνται με ρυθμικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις (διπλώσεις, ταλαντεύσεις ή αναπηδήσεις). 

Οι στατικές διατάσεις (οι οποίες αναφέρονται και ως αργές ή ισομετρικές διατάσεις) συνίστανται στη διατήρηση μιας θέσης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. 
Η διαμάχη των επιστημόνων για την αποτελεσματικότητα, την αξία και την ασφάλεια των δύο τύπων αυτών συνεχίζεται ακόμη. Η αναφορά όλων των παραγόντων που συμμετέχουν στην συγκριτική αξιολόγηση των δύο αυτών τύπων διατατικών ασκήσεων είναι έξω από την εμβέλεια του κειμένου αυτού. Μπορούμε όμως να συνοψίσουμε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του κάθε τύπου : 

Σαν πλεονεκτήματα των βαλλιστικών διατάσεων μπορούμε να αναφέρουμε οτι γενικά είναι πιο "ενδιαφέρουσες" και προσφέρονται καλύτερα για την ένταξή τους σε ένα ομαδικό πρόγραμμα ασκήσεων που περιλαμβάνει κάποιον κοινό ρυθμό. Επίσης, επειδή οι περισσότερες από τις αθλητικές (η καθημερινές) δραστηριότητες είναι βασικά δυναμικές (όχι στατικές), οι βαλλιστικές διατάσεις προσαρμόζονται καλύτερα στις ανάγκες των ειδικών προπονητικών προγραμμάτων. 

Τα μειονεκτήματα των βαλλιστικών διατάσεων προέρχονται κυρίως από την ταχύτητα με την οποία εκτελούνται. Συγκεκριμένα, η ξαφνική διάταση αφήνει πολύ μικρό χρόνο στους μυϊκούς-συνδετικούς ιστούς να προσαρμοστούν, με αποτέλεσμα να είναι πιθανή η πρόκληση ρήξης στους διατεινόμενους ιστούς. Επίσης, η απότομη κίνηση μπορεί να προκαλέσει το μυοτατικό ανακλαστικό, που ουσιαστικά αναιρεί το επιδιωκόμενο μέσω της διάτασης αποτέλεσμα, δηλαδή τη χαλάρωση και αύξηση της ευκαμψίας. Τέλος, πάλι ακριβώς λόγω της ταχύτητας εκτέλεσης, είναι πιθανό η κίνηση να γίνεται κάπως ανεξέλεγκτα, ιδιαίτερα από αρχάριους ή άπειρους ασκούμενους, με αποτέλεσμα η διάταση να ξεπερνά το όριο που επιτρέπουν οι δυνατότητες του κάθε ατόμου και ενδεχόμενο τραυματισμό. 

Τα πλεονεκτήματα των στατικών διατάσεων, που τις καθιστούν τον προτεινόμενο τύπο διατάσεων στην πλειοψηφία των βιβλιογραφικών αναφορών, μπορούν να συνοψισθούν ως εξής : πολύ μικρότερη πιθανότητα τραυματισμού ή πρόκλησης μυικού πόνου λόγω του αργού και ελεγχόμενου τρόπου εκτέλεσης, μικρότερη δαπάνη ενέργειας και δυνατότητα να προσφέρουν ανακούφιση σε κουρασμένους μύες πολύ ευκολότερα απ’ότι οι βαλλιστικές. Δεν υπάρχουν ουσιαστικά μειονεκτήματα των στατικών διατάσεων. 

Συμπερασματικά, αναφέρουμε οτι σε γενικές γραμμές, τόσο οι στατικές όσο και οι βαλλιστικές διατάσεις είναι σχεδόν εξίσου αποτελεσματικές για την ανάπτυξη ευκαμψίας. Οι στατικές διατάσεις όμως είναι ασφαλέστερες και λόγω αυτού του γεγονότος συνίστανται για τους αρχάριους, ενώ οι βαλλιστικές απαιτούν κάποια πείρα τόσο από την πλευρά του ασκούμενου όσο και από την πλευρά του προπονητή προκειμένου να εκτελεστούν χωρίς κίνδυνο τραυματισμών.  

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΣΙΜΕΡΗΣ 
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ - ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ 

 

 

Flag Counter

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ
Δημιουργήθηκε από τον Στέφανο Κουτσούκη